Wyjątkowy to wieczór, podczas którego wykonane zostaną dwa dzieła nie mające sobie równych w światowej skarbnicy muzycznej. Z czterech suit orkiestrowych, jakie napisał J. S. Bach największą sławą cieszy się /// Suita D-dur. Swoją popularność zawdzięcza w znacznym stopniu części drugiej - Arii, która odznacza się niezwykłej urody linią melodyczną. Suita napisana w oryginale na orkiestrę smyczkową i basso continuo daje wykonawcom okazję do pokazania pięknego brzmienia smyczków, a słuchaczom możliwość obcowania 7. prawdziwie „rafaelowskim" pięknem. Dominantą wieczoru będzie arcydzieło non plus ultra - legendarne Requiem (Msza żałobna) Mozarta wyrastające ponad wszystko, czego dokonał kompozytor w dziedzinie muzyki religijnej. Niebiańskie piękno splata się w tym utworze z osobistym lękiem kompozytora przed śmiercią. Ten „testament muzyczny" Mozarta dokończony przez uzdolnionego ucznia F. X. Sussmayera, to dzieło na wskroś dramatyczne, podkreślające apokaliptyczną wizję Sądu Ostatecznego. Niezwykle przejmująco brzmią pełne grozy partie chóralne: Dies irae, Rex tremendae i Confutatis. Są też fragmenty tak wzruszające w swym niezwykłym zamyśleniu jak Lacrimosa dies illa (Dzień ów łzami zlan gorzkimi), ostatnia część, w której urywa się partytura pisana ręką umierającego Mozarta. Muzyka zbliża się do ciszy..., pozostaje kontemplacja i oczarowanie.

Koncert wypełnią utwory zdecydowanie polskie w swym wyrazie będące zarazem swoistym znakiem swoich czasów. Wszystko rozpocznie dobrze znana Uwertura do opery „Halka" Stanisława Moniuszki, której pierwsze „wileńskie" wykonanie miało miejsce w 1848 r. Streszczająca całą operę Uwertura stała się utworem żyjącym samodzielnie na estradach koncertowych, bijącym rekordy popularności. Największe atuty Uwertury, to obecność urzekających motywów z arii Halki i Jontka, prosta forma, przejrzysta instrumentacja i dramatyczny nerw. Dwa pozostałe utwory zapowiadane w programie powstały niemalże w tym samym czasie, i oba przenika pierwiastek rodzimej kultury i ludowej religijności. „Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza" Szymanowskiego przypominają pieśni: Święty Boże, Jestem i płacze, Moja pieśń wieczorna i „Z dymem pożarów". Partię solową utworu wykona Urszula Kryger, mezzosopranistka o wspaniałych walorach głosowych, niezrównana interpretatorka pieśni Szymanowskiego i Chopina. W 100. rocznicę śmierci Zygmunta Noskowskiego, najwybitniejszego polskiego symfonika doby pomoniuszkowskiej, wychowawcy znakomitej generacji kompozytorów młodopolskich, zabrzmi jego III Symfonia F-dur „Od wiosny do wiosny". Utwór z 1903 r. (napisany dla powstałej w 1901 r. Filharmonii Warszawskiej) składa się z czterech części obrazujących pory roku. Tutaj również dostrzec będzie można pierwiastki ludowe: pieśń sobótkową, dożynkową, kujawiaka oraz melodię pieśni kościelnej Kto się w opiekę odda Panu swemu.

W koncercie pod batutą jednego z najbardziej doświadczonych polskich dyrygentów — Tadeusza Strugały poczuć będzie można majestat formy i treści dwóch klasycznych symfonii, z których każda skrywać będzie tajemnice ludzkiego geniuszu. Pierwsza z nich - Symfonia koncertująca na skrzypce, altówkę i orkiestrę W.A. Mozarta powstała prawdopodobnie na zamówienie orkiestry salzburskiej. Utwór o niewielkiej obsadzie, w którym dwa glosy solowe dialogują z orkiestrą, często wykonywany jest przez orkiestry kameralne, bo jest to muzyka pełna blasku, lekkości i finezji. Uważny słuchacz dostrzeże w niej jednak nie tylko pogodne oblicze młodego Mozarta, ale i to drugie, dotknięte żalem po stracie ukochanej matki, czego ślady nosi przejmujące Andante. Pogodną muzykę z elegijnymi rysami odsłoni również IV Symfonia B-dur Beethovena, napisana w 1806 r., w jednym z najpłodniejszych okresów twórczych wielkiego mistrza. Tę najradośniejszą spośród wszystkich symfonii Beethovena Robert Schumann określił poetycko mianem „smukłej Greczynki pomiędzy dwoma nordyckimi olbrzymami" - III Symfonią „Eroicą" i V Symfonią c-moll. W oczach innego romantyka - Berlioza najpiękniejszą częścią IV Symfonii było Adagio, z przepiękną solową partią klarnetu. „ Ten kto to napisał - miał powiedzieć Berlioz - nie był zwykłym człowiekiem". Intrygującym znakiem zapytania jest posępny początek dzieła, który ani jednym dźwiękiem nie zdradza beztroskiego charakteru Symfonii. To jeszcze jedna, zaskakująca zagadka geniusza z Bonn.