Koncert symfoniczny

Opis

I Koncert skrzypcowy op. 35 Karola Szymanowskiego (1882–1937) powstał w 1916 roku, kiedy kompozytor miał już za sobą pierwsze próby twórcze i wkroczył w etap poszukiwania własnego, indywidualnego języka muzycznego. Pożegnał neoromantyczne inspiracje estetyką Chopina i Skriabina, zwracając się ku impresjonistycznym i orientalnym eksperymentom muzycznym.
Koncert dedykowany Pawłowi Kochańskiemu można uznać za pierwszy „nowoczesny” koncert skrzypcowy, odrzucający XIX-wieczną tradycję. Wszystkie jego elementy — harmonia, kolorystyka, ekspresja, faktura skrzypcowa oraz treść i forma — są całkowicie oryginalne. Utwór nie operuje dramatyzmem ani tragizmem; zamiast tego przesiąknięty jest napięciem zmysłowym aż do bólu oraz namiętnymi, sensualnymi uniesieniami, tworząc niezwykłe obrazy dźwiękowe.
W 1874 roku Bedřich Smetana (1824–1884) stracił słuch. Pomimo tego ogromnego ciosu rozpoczął pracę nad cyklem sześciu poematów symfonicznych Moja Ojczyzna (1879) — swoim największym dziełem orkiestrowym. Utwór posiadał nie tylko znaczenie artystyczne, ale i polityczne. W okresie niewoli Smetana głosił całemu światu, że „i on posiada piękną, wspaniałą, ukochaną nade wszystko ojczyznę”, oraz że „także jego naród ma bogatą w sławne okresy historię”. Cykl stał się pomnikiem wielkości i sławy czeskiego narodu oraz piękna jego krajobrazów.

GAETANO LO COCO
Gdy przejmuje batutę, czyni to jak doświadczony profesjonalista, prezentując przy tym wrażliwość wielkiego artysty. Il Secolo XIX

29-letni dyrygent Gaetano Lo Coco w imponujący sposób łączy muzyczną doskonałość z kompetencjami międzykulturowymi. W krótkim czasie zwrócił na siebie uwagę międzynarodowej publiczności zarówno repertuarem operowym, jak i symfonicznym. Dorastał w Rzymie i Londynie, a jego rodzina wywodzi się z Włoch, Hiszpanii i Argentyny. Biegle włada sześcioma językami. Gaetano Lo Coco studiował literaturę na uniwersytecie w Oksfordzie oraz dyrygenturę na Uniwersytecie Muzyki i Sztuk Scenicznych w Wiedniu.
Zadebiutował w 2022 r., kiedy podczas wystawienia w Grazu Nabucco z udziałem Plácido Domingo, Słoweńskiej Orkiestry Filharmonicznej i chóru Wiener Staatsopernchor w ostatniej chwili zastąpił dyrygenta. Następnie koncertował z Orkiestrą Symfoniczną Austriackiego Radia i Telewizji w wiedeńskim Wiener Musikverein, z Orkiestrą Symfoniczną Słowackiego Radia, Orquesta Simfònica de les Illes Balears, z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Śląskiej z Katowic, Orquesta del Teatro de Bellas Artes z Mexico City oraz Orchestra Filarmonica Giuseppe Verdi di Salerno.
W sezonie 2025/26 Gaetano Lo Coco zadebiutował w roli dyrygenta Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Kapsztadzkiej podczas koncertu galowego duetu Goldy Schultz oraz Jacques’a Imbrailo, zorganizowanego przez Endowment Trust. Dzięki kolejnym zaproszeniom miał okazję wystąpić z Orchestre de l’Opéra national de Lorraine, dyrygując dziełami Pendereckiego, Debussy’ego, Poulenca i Honeggera, z Orkiestrą Symfoniczną Słoweńskiego Radia i Telewizji, wykonując Ognistego ptaka Strawińskiego, jak również z Filharmonią Podkarpacką podczas wykonania całego cyklu Moja Ojczyzna Smetany. W poprzednim sezonie z powodzeniem dyrygował w Rzeszowie koncertem galowym Plácido Domingo.
W ramach nowej produkcji Nabucco Verdiego (w reżyserii Christiane Jatahy) Gaetano Lo Coco w sezonie 2025/26 ponownie stanie przy pulpicie dyrygenta w Operze Flamandzkiej jako jej dyrektor muzyczny. Tą samą produkcją zadebiutuje ponadto w Grand Théâtre de la Ville de Luxembourg, a na Menorce dyrygować będzie po raz pierwszy Balem maskowym Verdiego. W ostatnim czasie z powodzeniem dyrygował przedstawieniami operowymi w Teatro de la Maestranza Sevilla (Nabucco), w Opéra national de Lorraine (Silbersee), w Opera Ballet Vlaanderen (Pietruszka/ Siedem grzechów głównych) oraz w chilijskim Concepción (Carmen), a także w teatrach w Salerno, Trieście, Piacenzy i Ferrarze. Gaetano Lo Coco ponadto regularnie opracowuje obrazowe wprowadzenia fortepianowe do utworów, ostatnio do Traviaty wystawionej w Círculo del Liceu Barcelona, korzystając przy tym ze swojej pianistycznej finezji i wnikliwie przyglądając się kontekstowi historyczno-społecznemu muzyki.
Bardzo wcześnie stał się znany nie tylko w sensie artystycznym, ale również jako menedżer kultury z powodu zorganizowania w 2016 r. w Londynie Young Artists’ Opera Festival poświęconego Rosiniemu, którego był dyrektorem muzycznym. Od tego czasu brał udział w ponad 30 produkcjach, m.in. asystując Josepowi Ponsowi, Alejo Pérezowi, Danielowi Orenowi oraz Francesco Ivanowi Ciampie, a także dyrygując samodzielnie (Napój miłosny, Włoszka w Algierze, Cyrulik sewilski, Nabucco, Rigoletto, Traviata, Otello, Kulikowa rzeka).

FRANÇOIS PINEAU-BENOIS
Przez międzynarodową prasę skrzypek François Pineau-Benois został okrzyknięty „francuskim wirtuozem”, a przez muzyków francuskich jest obecnie uznawany za „jednego z największych francuskich smyczkowców młodego pokolenia”. Tytuł magistra skrzypiec oraz tytuł magistra muzyki kameralnej uzyskał w Conservatoire Supérieur de Paris. Swoje umiejętności doskonalił pod okiem Régisa Pasquiera w paryskiej École Normale de Musique „Alfred Cortot”. Ponadto współpracował z Maksimem Wiengierowem, Salvatore Accardo oraz Mauricio Fuksem (z tym ostatnim w Kronberg Academy). François Pineau-Benois otrzymał bardzo pożądane stypendia muzyczne od fundacji Fondation Banque Populaire i Safran (2017), od Adami i Culture MovesEurope EU (2023), a także TelepART od Instytutu Fińskiego w Paryżu. Jest również laureatem wielu konkursów międzynarodowych, w tym Konkursu Skrzypcowego im. Leopolda Mozarta w Augsburgu czy Pro Musicis. Wielokrotnie występował jako solista z orkiestrami symfonicznymi z Francji i zza granicy. Przez stacje radiowe France Musique, Radio Nederland oraz Radio Bartók był zapraszany do występów na żywo. Koncertował także w prestiżowych salach koncertowych.